କବିତା =ପଥ ସଙ୍ଖାଳି =

  ଉତ୍କଳୀୟଙ୍କର ଗର୍ବର ପ୍ରତୀକ 
           ନୀଳାଚଳେ ଜଗନ୍ନାଥ 
 ବିଶ୍ୱ ନିୟନ୍ତା ହେ ସୃଷ୍ଟିର ଆଧାର 
         ତୁମେ ପରା ଆଦି ଅନ୍ତ      l
 ନୀଳାଚଳ ଧାମେ ବସିଛ ଦେଉଳେ 
        ପତିତପାବନ ହୋଇ 
 ପତିତ ମାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରୁଛ 
         ଜଗନ୍ନାଥ ନାମ ବହି       l 
 ତୁମର  ରୂପ ଦେଖେ ମୋ ନୟନ 
         ଯାହା ମଣିଷ ଗଢ଼ିଛି 
 ଭାବ ବୁଝିବାକୁ ଶକ୍ତି ମୋର ନାହିଁ 
         ବଡ ଦିଅଁ ଡାକୁଅଛି    l 
 ହୃଦୟେ ତରଙ୍ଗ ଆଲୋଡିତ ହୁଏ 
        କିଛି ବୁଝି ପାରେ ନାହିଁ 
 ଜଗନ୍ନାଥ ନାମ ତୁଣ୍ଡରେ ମୋ ଥାଉ 
        ଆଉ କିଛି ଲୋଡ଼ା ନାହିଁ     l 
 ଭାବ ଜାଣି ନାହିଁ ଭକ୍ତି ଜାଣି ନାହିଁ 
        ତଥାପି କଳା ବଦନ 
ଡାକେ ଦିବା ନିଶି ଦୁଃଖହାରି ବୋଲି 
     ଦଗା ନ ଦେବୁରେ ଧନ        l 
 ମୋର ମୋର ବୋଲି ସବୁ ମୁଁ କହୁଛି 
      କିଛି ନୁହେଁପରl ମୋର 
 ପୁତ୍ର ପରିଜନ କେ ନୁହେଁ ନିଜର 
        ଆଖି ବୁଜିଲେ ଅନ୍ଧାର       l 
ଯାହା ମୁଁ କରୁଛି ଯା 'ପାଇଁ କରୁଛି 
       ସବୁ ଏଠି ରହି ଯିବ 
 ମର ସଂସାରରେ ପଥ ସଖା ତୁହି 
       ଜୀବ ମୋର ଚାଲି ଯିବ    l 
 ତୁ ଏକା ନିଜର ଜଗତ ଈଶ୍ୱର 
       ବୁଦ୍ଧି ଦିଅ ମୋତେ କହି 
 ତୁମ ନାମ ଜପି ଭବୁ ପାରି ହେବି 
        ଆଉ କିଛି ଲୋଡ଼ା ନାହିଁ    l 
ନୟନର ମଣି ତୁ ପଥ ସଙ୍ଖାଳି 
        ତୋ କରୁଣା ଲୋଡୁ ଥିବି 
ଜୀବ ଯିବା ବେଳେ ଦୟାର ସାଗର 
        ତୋର ଛବି ଦେଖୁ ଥିବି      l 
ଭାବ ଭକ୍ତି ମୋର ନାହିଁତ ହୃଦୟେ 
       ପର କରିବୁନି ମୋତେ 
ଦୁଃଖୀ ଧନ ମୋର ଅନ୍ଧର ଲଉଡ଼ି 
       ଆଶ୍ରା କରି ଅଛି ତୋତେ    l 
         -------0-------
       ବାସନ୍ତୀ ଲତା ଜେନା 
           ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀ 
   ଗାନ୍ଧିନଗର, ନବରଙ୍ଗପୁର